sekwencja Xin Jia Er Lu

Przewodnik po sekwencji

Nowa Forma Druga Rutyna | Xin Jia Er Lu | 新架二路

Xin Jia Er Lu (Nowa Forma, Druga Rutyna), znana również jako zaawansowana wersja Pao Cui (Wybuchowe Pięści), to druga część systemu Nowej Formy stworzonego na początku XX wieku przez Chen Fake. Podobnie jak w przypadku Pierwszej Formy, Chen Fake zmodyfikował tradycyjną starą formę (Lao Jia Er Lu), dodając do niej jeszcze bardziej wyrafinowane i wymagające elementy biomechaniczne, aby maksymalnie podnieść jej skuteczność bojową.

W tradycji rodziny Chen Xin Jia Er Lu jest uważana za jedno z najwyższych i najtrudniejszych wyzwań treningowych. Zazwyczaj przystępuje się do niej dopiero po wieloletnim, dogłębnym opanowaniu zarówno Lao Jia, jak i pierwszego układu Nowej Formy (Xin Jia Yi Lu). Dla zaawansowanych praktykujących stanowi ona najwyższy test koordynacji, wytrzymałości oraz głębokiego zrozumienia sztuki walki ukrytej w tai chi chuan.

Maksymalna dynamika

Sekwencja jest jeszcze szybsza, bardziej gwałtowna i fizyczna, obfitując w błyskawiczne zmiany osi, zaawansowane skoki oraz wybuchy siły (fa jing).

Złożona praca wewnętrzna

Techniki chan si jin (spiralnego skręcania) są doprowadzone do ekstremum, wymagając perfekcyjnej koordynacji i kontroli oddechu.

Surowy rodowód bojowy

Skupia się na brutalnie skutecznych technikach bliskiego kontaktu – kontratakach, rzutach, dźwigniach oraz uderzeniach łokciami i kolanami.

  • 1. Rozpoczęcie formy
  • 2. Strażnik Dharmy uderza w moździerz
  • 3. Leniwe zawiązywanie płaszcza
  • 4. Sześć pieczęci i cztery zamknięcia
  • 5. Pojedynczy bicz
  • 6. Pięści osłaniające serce
  • 7. Pochyły krok
  • 8. Strażnik Dharmy odwraca się i uderza w moździerz

1. Rozpoczęcie formy | Qi Shi / Yu Bei Shi | 起势 / 预备式

Brak powtórzeń w sekwencji
🎥
Materiał wideo wkrótce!
Opis techniczny i zasady ruchu znajdziesz poniżej.
Każda tradycyjna forma w Tai Chi Chuan zaczyna się od momentu wyciszenia i skupienia. Nazwa „Yu Bei” oznacza przygotowanie – zarówno ciała, jak i umysłu. W kulturze chińskiej wejście w praktykę było traktowane niemal jak rytuał przejścia z codzienności do stanu uważności. W tym sensie początek formy przypomina powrót do stanu pierwotnej równowagi, o której często mówi filozofia daoistyczna. To chwila, w której praktykujący zbiera energię i kieruje uwagę do wewnątrz.
🌍